Агар ба ҳеҷ кас тобеъ набошӣ,
Аз ягон кас карам интизор набошӣ, Агар дар фикратат озодӣ дурахшад,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Вақт бесадо, бешитоб, пурвиқор қадам мезанад,
Ҳеҷ гоҳ ғавғо ё ғулғула барнамеангезад. Худро рӯз то рӯз ҳақиртар ҳис мекунӣ,
Рангинкамони нуре, ки дар нигоҳ медурахшид,
Имрӯз аз ранг холист: сиёҳу сафед, беҳис. Фарёди дил, раъди сухан
Дар дунё вафо нест мутлақ,
Сафои дилхуш нест мутлақ. Бо дардат бегона мондӣ,
Нафсу ҷон ба як нуқта омада,
Дар дил танҳо ҳусни зан монд, Агар умри ҷовидон ҷӯӣ,
Аз Одам ато то қиёмат
Ростарин, бузургтарини суханҳои гуфташуда — Каломе, ки заминҳову осмонҳоро ба ларза овард,
Дар рӯзҳои ту ман намоён нахоҳам шуд,
Аз гулзоре, ки гаштам, изамро нахоҳӣ ёфт! Бе ту гиря намекунам, бе ту намехандам,
СИРРИ ПАРВОНА
Дар бораи парвона гап бисёр аст, Мегӯянд: худро ба оташ мезанад ӯ!
То ошиқи Ту шудам, эй маъшуқ,
Ба қуллаи ишқ баромадан мехоҳам. Агар вуҷудамро тире, ки чашмат парронд, фаро гирад,
Ҳаёт баҳр будааст. Ман як киштӣ.
Гоҳе тӯфони шадид бедор шуда, Мавҷҳои кӯҳмонанд вуҷудамро зери худ мегиранд...
Ба ниятҳо посбон бош, эй бандаи Аллоҳ,
Ниятҳоят аз забонат гуфта шуда зинда мешаванд. Дар дарёи суханҳоят умрбод ғаввос шуда
Ҷароҳати ҷисмат дард дода,
аз чашмат қатраи ашк ҷорӣ нашуда, агар садои пурдард, заиф барорем —
Дар ин ҳаёт ягон чизи хандаоварро надидам,
ҳар чи дидам, ҳама гиряовар. Аз нимтабассум то қаҳқаҳа
Сухан — ҷони зинда аст.
Гуфтӣ-ку, бояд онро зиндагӣ кунӣ. Агар Сухани гуфтаатро зиндагӣ накунӣ,
Ҳақиқатеро бихоҳ, ки дар пешаш
Қудрати Вақт ҳам бесадо зону занад. Ҳақиқатеро биёб, ки дар ишқаш
Ҳайҳот! Мисли сангӣ — об ба ту намечаспад,
Ба феълат ҳазор афсӯс ва боз афсӯс! Чаро ҳамеша ба сӯи хорӣ даъват мекунӣ,
Ҳардуяш хеле наздиканд — Сухан ва Тақдир!
Кадом Сухан? На Суханҳое, ки минбарҳоро зеб медиҳанд, дар миёни кафкӯбиҳо парвоз мекунанд!
То ҷонам вуҷудамро мутлақ тарк карда,
Танам ба оғӯши Замин надарояд, Хоб намехоҳам, ё Раббам ал-Ҳақ,
Агар дар зимистон барф наборад, сармо наафтад,
Агар дар баҳор лолаву шақоиқ чашм накушояд, Агар фаслҳо дар замин ҳуқуқ наёбанд,
Ин одам омадааст, ки рӯ ба рӯи бахт фидо гардад,
Омадааст, ки дар ишқи некон адо гардад. «Дар олам ҷуз муҳаббат маъное нест» гӯён,
Муҳаббат калидест, дари сирҳоро мекушояд,
Муҳаббат нурест, шайтонҳо аз он мегурезанд. Аз қудрати муҳаббат харсангҳо аз ҷояшон меҷунбанд,
Гоҳе ба заҳри талхи ҷудоӣ
Дидорро ҳамчун подзаҳр гирифтам. Дар бағри тирамоҳи тиллоии ғамгин
Эй инсоне, ки аз забони дил бехабарӣ,
Эй зоте, ки тапиши дилро бахт донистӣ. Аз зулмати дунё дил хуни сиёҳ аст,