Ғам махӯр, дар дилат андӯҳҳоят кам бод,
Дар дилат шамъи хомӯшнашавандае бо номи умед бод! Дӯстат аз ту нагузашт, нахоҳад гузашт ҳам, эй ошиқ,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Эй онҳое, ки «муштоқам» гуфтед, «дӯстат дорам» гуфтед,
Гоҳе ғами туро андак-андак хӯрдагон! Агар иштиёқаш ҳақиқӣ, ишқаш рост мебуд,
Агар ба шафоат расӣ, маҳбубонро фаромӯш макун,
Онҳоеро, ки дар гузаштаат ба дилат мансуб буданд, фаромӯш макун! Агар Худо неъматашро дода ғолибият насиб кунад,
Эй олам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар!
Эй одам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар! Эй қалам, такбир гӯй: Аллоҳу акбар!
Ба ҳамаи шумо, ки аз мо рафтед, салом бод!
Аз мо рафта, ғамҳоятон тамом бод! Агар мо монеи бахти шумо будем,
Вақтро ҳокими доно гӯям?
Ба ҳар кас ҳукми сазоворашро медиҳад. Вақтро устоди доно гӯям?
Аз ҳакимони бузург Саъдии Шерозӣ
Дар «Гулистон» гули ҳикмате пешкаш кард. Он ҳикмат ҳақ аст, эътироз макун,
Ошкоро дӯст медорӣ, ё пинҳонӣ дӯст медорӣ,
Аз рашк месӯзӣ, ё аз ишқат даст мекашӣ; Бо изҳор меоӣ, ё бо озор мегузарӣ,
Гоҳе намедонад ба куҷо гурезад,
Ногаҳ ғуссае аз дарун ӯро мехӯрад. Бо кибр гаштанаш ӯро азоб медиҳад,
МУРҒИ ЗАХМӢ
Аз дард намедонад, ки худро Ба куҷо занад як мурғ.
Худоё, агар бар сарам ғаме ояд,
Агар назди касе дарди дил кунам; Ва андӯҳ диламро чун ханҷар бурад,
Хато кардан кори банда аст,
Зоти инсон ба хато мубтало. Аммо дар миёни хатокорон бешак
Ҳар кор шарте дорад, то ки ба амал ояд,
Масалан, то ки моҳ равшану пур гардад, То ки ситораҳо дурахшида ханданд,
БАЛОҒАТ
Агар дилро ғамҳо бигиранд талх, Агар ба қалбат ҳаво нарасад доим —
Агар барои сухани ҳақ ба синаат ханҷар зананд,
Шарафе аз ин бештар нахоҳад буд, албатта. Ҳақиқат — нур, аз он бумҳо мегурезанд,
Сабр кардан душвор аст. Зеро Худоям
Ҳар коре, ки бар банда машаққат бошад, Шарафи он корро устувор гардонид,
Шеър навиштан барои ман машаққат аст, эй дӯст,
Бо бозиву ханда ҳаргиз сухан гуфта наметавонам. Барои шеър бояд дилам бисӯзад,
Ҷавон буд. Ғӯраи напухта буд он вақт,
Ба азобу лаззат бегона буд. Ҳар рӯз наврӯз буд, ҳар рӯз ид,
Гуфтем, ки духтарон комил бошанд, баралло,
Худашонро худ таъмин кунанд, муҳтоҷ нашуда. Бе ранҷ зиндагӣ кунанд, хушу хуррам,
Корҳои олам ҳамеша гузарандаанд,
Яъне мисли худи ин олам. Агар хоҳӣ комилан бахтиёр зиндагӣ кунӣ,
На лашкари беномуси душман,
Агар иҳота кард, танҳо неъматҳо иҳота карданд. Мо бошем, барои дил қафас сохтем,
Ба ҳолат бовар макун, эй инсони ғариб,
Ба мақомат ногоҳ такя макун. То агар ногаҳон ба сарат озмоиш ояд,
Ин ривоятест, ки аз орифони гузашта мондааст:
Агар ҷисм осмон бошад, дил офтоб аст. Гоҳ аз он партав мутлақ ғоиб аст,
ҲАСБИ ҲОЛ
Дар ёдам — замоне шеърҳо менавиштам, Он ҷустуҷӯи сухан ва паҳлу ба паҳлу чидан буд.