İyi insan ol, iyi insan ol,
Gülsün yüzün, halim ol, hoş huylu. Kemal bul, sanki dolunay misali,
Şiirler
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Gönülleri incitmez gerçek gönül hoşu,
Gönül gözetmeyi unutmaz hiçbir an. Zaten dert, dertliye etmezse dert ortaklığı,
Henüz çocuktu – çamurları geçip
Değnekten at binip koşardı o. Pişmanlık zehrini görmemiş içip,
Bir salik halktan çekti çok cefa,
Kılıçtan ciğeri, bağrı paramparça oldu. Vücudu varsın, ruhu vaveyla,
Senin gam çekmeni ister miydim ben?
Kalbinin acıları bana mı gerek? Beceremeyeceğin işe zorlar mıydım ben?!
Ne kadar uğraşsam, ne kadar savaşsam,
Mutlak galip olmak meşakkat oldu. Gönül hususunda işim yürümeyip,
Okumuşsa eğer yarım bir kitap,
Yarım sayfa makale okumuş olabilir. Kendini âlim bilip eyler hitap,
Seni bana biri kötülerse eğer,
Kendini kötü bilirim, yârim. Senin hakkında biri söylerse kötü haber,
Kiminle dost olduysak, biz vazgeçmedik,
Sadakati, vefayı korduk her daim. İhanet bataklığından asla geçmedik,
Senin diriliğin, canın, ruhundur –
Azabın, hayretin pınarıdır o. Ondan ibaretsin – varın, yoğundur,
Kendim kâmil olsam, kendim pak olsam,
Senin terbiyene var mı hacetim?! Ne zaman yaralı, göğsü çâk olsam,
Üstat razı olsa, uludur makam,
Yer ve gök eyler tazim ve tahsin. Lek üstat incinse, baht sana haram,
Sensiz geçen her anın geçişi meşakkattir,
Sensiz gecede tanların atışı meşakkattir. Her dakika saat gibi, saatler gün gibi uzun,
Nefsin hilesinden akıl donakalır,
Şeytan pusuda bekler köşe bucakta. Hakkı anlayamayıp fikir, şuur donar,
Fikir hür diye, söz hür diye
Fikrine başkasından ister tahammül. Avam için has bir huydur bu da –
İki taifeden ihanet çıkar –
Ya haramzadeden, ya soyu düşük kuldan. Zira Hak sözünü pak zatlar anlar,
Mest ol! Aşk ve muhabbet badesinden sermest ol,
Korkma ölümün dehşet dolu gözlerinden hiç. Şehit dudağından çıkan ateşli son nefes ol,
Hevesli bir genç, kalbi ateşin,
Aşka susamıştı, aşk isterdi. Bazen seferlerde, bazen hanenişin,
Bir genç büyüyüp gelirken, el-hâl,
Güç, kudret hakkında kurardı hayal. Bir pire rastlayınca sordu sual –
Doğru ile yalan arasında duvar var, ancak
Bu duvar ipek gibi, şeffaf ve yumuşak. Yalandan ömür boyu durmasan ırak,
Allah’tan korkmak ne? Ağlayıp sızlamak mı?
Allah’tan korkarım deyip etmek mi feryat? Yoksa suretinde pire benzemek mi?
Şiir iki kişinin işidir, elbet,
Şairle şiir okuyanın ortak işi. Eğer şair olsa sahib-i sanat,
Biri sana izhar eylese nefret,
Yahut atıverse iftira taşını, “Ben pakım” deme ayıp arayana bakıp,
Âdem’i yarattığında Hallâk-ı âlem
Melekler gayet oldular hayran. “Sizin bilmediğinizi bilirim mutlak”, –