Gar izzat tilasang, arosatdan qoç –
Hamma tomon bölma, bitta tomon böl. Ğarib, beçoraga quçoğingni oç,
Şe’rlar: Hikmat
Akrom Malikning şe’rlari — yangilari boşida. Kayfiyatingizga mosini tanlang.
Talab qil ilmni, tolibi ilm,
Zotan, jaholatning ğolibi ilm. Olim bölib, ammo odamiylikni
Baxt uçun şirin söz, oçiq yuz yetar,
Yengib oğriqlarni kulmak şoyon iş! Şirin söz qalbingga lolalar tutar,
Olamning ravişin tuzganda Xudo
Har kimga yuklamiş vazifayi kor. Ilohiy amrga etgan iqtido
Öylama – içimni pinhon tutdim deb,
Işlaring içkaring uçun közgudir. Öylama – niqobim bilan yutdim deb,
Pirga nido qildi hamon xom şogird:
“Zikr etdim-u uzoq, topolmayman şavq… Menga bering yana özgaça bir vird,
Bir neça şogirdlar yiğilib bir kun,
Şinam bir davrani etdilar hosil. Har biri öz pirin vasf qilmoq uçun
Bayram muborak deb keldi şogirdlar,
Gözal sözlar ila, hadyalar ila. Ustozning qalbidan yuvildi dardlar,
Köklamning daydife’l şamoli kabi
Har eşik, tirqişga urib kör boşing. Soqovning tildagi savoli kabi
Har kim iş aylagay öz zotiga mos,
Buzilmas azalning bu adolati: Kitobni sevmoqlik – podşohlarga xos,
Közguga boqsa gar har bitta inson,
Körgay asl yuzi çiroyli emas. Yuzlaşmoqqa toqat qilolmay bir on,
Buyruq bermoq lozim bölsa, başarti,
Hamişa yodingda bölsin qoida: Har amrning ado bölmoği şarti –
Juda köp odamlar va’dani göyo
Köknori yo bang deya qilgaylar xayol. Şul sabab xotirjam böl deb doimo
Qadim zamonlarda insonlar hamon
Dunyo kirlaridan qoçgan vaqt edi. Tafakkur quyoşi porlasa, jahon
Zamon donişmandi, hikmatda quyoş
Bölgan zot oldiga keldi bir voiz. Şijoati toşgan edi hamda yoş,
Eski kitoblar bu, möysafid xatlar,
Beş yoki oltita yuz yildir yoşi. Sirli mavjlanadi sohir san’atlar,
Har kuni yangi tong otganda qadam
Içidagi eski odamni osdi. Özidan bezidi, özidan har dam
Turfa azoblarning şamoli yelib,
Yelka tutolmagaç na döstu, na xeş – Dardga çökkan darveş qoşiga kelib,
Bir yigit bor edi baquvvat, şujo,
Qoni qaynab toşar, öziga siğmas. Dunyo taslim edi poyida göyo,
Alloh amr ayladi ehson qil deya,
Beçora, oçlarga ayla sadaqot. Inson yaşamasa bir-birin suyab,
Özini köz-közlaş xotinlarga xos,
Nomahram nigohlar bağişlar huzur. Atir separ şundan, turmaklagay soç,
Uylaniş istasang, ey yigit, eşit,
Xudodan qörquvçi jufti halol top. Xudodan qörqmasa, butun bir hayot
Ovozdastak tutsa kimdir sözla deb,
Sözlar erkin deya suyinma hargiz. Erkin bölgan sözlar tilingdan çiqib
Kimdir xatoyingdan xabar bersa gar,
Ranjima, eng avval Xudoga hamd ayt! Sözlagan inson ham bölgay mötabar,