Gerçi izzet dilersen, arada kalmaktan kaç –
Her tarafa olma, bir tarafa ol. Garibe, biçareye kucağını aç,
Şiirler: Hikmet
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Talep et ilmi, ey talib-i ilim,
Zira cehaletin galibi ilim. Âlim olup, ama insanlığı
Baht için tatlı söz, güler yüz yeter,
Yenip ağrıları gülmek şayan iştir! Tatlı söz kalbine laleler tutar,
Âlemin gidişatını düzenlerken Allah
Herkese yüklemiş bir vazife-i kâr. İlahi emre eden iktida
Sanma – içimi gizli tuttum diye,
İşlerin içerin için aynadır. Sanma – maskemle kazandım diye,
Pire nida etti hâlâ ham öğrenci:
“Zikrettim de uzun, bulamıyorum şevk… Bana verin yine başka bir vird,
Birkaç öğrenci toplanıp bir gün,
Hoş bir meclis ettiler hâsıl. Her biri kendi pirini vasfetmek için
Bayramınız mübarek deyip geldi öğrenciler,
Güzel sözlerle, hediyelerle. Üstadın kalbinden yıkandı dertler,
Baharın serseri huylu rüzgârı gibi
Her kapıya, aralığa vurup gör başını. Dilsizin dildeki sorusu gibi
Herkes iş eyler kendi zatına uygun,
Bozulmaz ezelin bu adaleti: Kitabı sevmek – padişahlara has,
Aynaya baksa eğer her bir insan,
Görür ki asıl yüzü güzel değil. Yüzleşmeye bir an bile dayanamayıp,
Emir vermek gerekirse eğer,
Daima aklında olsun bu kaide: Her emrin yerine gelmesinin şartı –
Pek çok insan vaadi sanki
Haşhaş ya da esrar diye hayal eder. Bu yüzden “Hiç merak etme” diye
Kadim zamanlarda insanların henüz
Dünya kirlerinden kaçtığı vakitti. Tefekkür güneşi parlasa, cihan
Zamanın bilgesi, hikmette güneş
Olan zatın huzuruna geldi bir vaiz. Cesareti taşkın idi hem de genç,
Eski kitaplar bu, ak sakallı yazılar,
Beş ya da altı yüz yıldır yaşı. Sırlı dalgalanır sihirli sanatlar,
Her gün yeni şafak sökerken, adım adım
İçindeki eski insanı astı. Kendinden bezdi, kendinden her an
Türlü azapların rüzgârı esip,
Omuz veremeyince ne dost, ne akraba – Derde çökmüş dervişin yanına gelip,
Bir yiğit vardı kuvvetli, cesur,
Kanı kaynar taşar, kendine sığmaz. Dünya sanki teslimdi ayağına,
Allah emretti ihsan et diye,
Biçarelere, açlara ver sadaka. İnsan yaşamasa birbirine dayanıp,
Kendini teşhir etmek kadınlara has,
Namahrem bakışlar bağışlar huzur. Ondandır ki koku sürer, saçını örer,
Evlenmek istersen, ey yiğit, dinle,
Allah’tan korkan helal bir eş bul. Allah’tan korkmazsa, koca bir hayat
Mikrofon tutsa biri “Konuş” diye,
Sözler özgür diye sevinme asla. Özgür olan sözler dilinden çıkıp
Biri hatandan haber verse eğer,
Gücenme, en önce Allah’a hamd et! Söyleyen insan da olur muteber,