Гар иззат тиласанг, аросатдан қоч –
Ҳамма томон бўлма, битта томон бўл. Ғариб, бечорага қучоғингни оч,
Шеърлар: Ҳикмат
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Талаб қил илмни, толиби илм,
Зотан, жаҳолатнинг ғолиби илм. Олим бўлиб, аммо одамийликни
Бахт учун ширин сўз, очиқ юз етар,
Енгиб оғриқларни кулмак шоён иш! Ширин сўз қалбингга лолалар тутар,
Оламнинг равишин тузганда Худо
Ҳар кимга юкламиш вазифайи кор. Илоҳий амрга этган иқтидо
Ўйлама – ичимни пинҳон тутдим деб,
Ишларинг ичкаринг учун кўзгудир. Ўйлама – ниқобим билан ютдим деб,
Пирга нидо қилди ҳамон хом шогирд:
“Зикр этдим-у узоқ, тополмайман шавқ… Менга беринг яна ўзгача бир вирд,
Бир неча шогирдлар йиғилиб бир кун,
Шинам бир даврани этдилар ҳосил. Ҳар бири ўз пирин васф қилмоқ учун
Байрам муборак деб келди шогирдлар,
Гўзал сўзлар ила, ҳадялар ила. Устознинг қалбидан ювилди дардлар,
Кўкламнинг дайдифеъл шамоли каби
Ҳар эшик, тирқишга уриб кўр бошинг. Соқовнинг тилдаги саволи каби
Ҳар ким иш айлагай ўз зотига мос,
Бузилмас азалнинг бу адолати: Китобни севмоқлик – подшоҳларга хос,
Кўзгуга боқса гар ҳар битта инсон,
Кўргай асл юзи чиройли эмас. Юзлашмоққа тоқат қилолмай бир он,
Буйруқ бермоқ лозим бўлса, башарти,
Ҳамиша ёдингда бўлсин қоида: Ҳар амрнинг адо бўлмоғи шарти –
Жуда кўп одамлар ваъдани гўё
Кўкнори ё банг дея қилгайлар хаёл. Шул сабаб хотиржам бўл деб доимо
Қадим замонларда инсонлар ҳамон
Дунё кирларидан қочган вақт эди. Тафаккур қуёши порласа, жаҳон
Замон донишманди, ҳикматда қуёш
Бўлган зот олдига келди бир воиз. Шижоати тошган эди ҳамда ёш,
Эски китоблар бу, мўйсафид хатлар,
Беш ёки олтита юз йилдир ёши. Сирли мавжланади соҳир санъатлар,
Ҳар куни янги тонг отганда қадам
Ичидаги эски одамни осди. Ўзидан безиди, ўзидан ҳар дам
Турфа азобларнинг шамоли елиб,
Елка тутолмагач на дўсту, на хеш – Дардга чўккан дарвеш қошига келиб,
Бир йигит бор эди бақувват, шужо,
Қони қайнаб тошар, ўзига сиғмас. Дунё таслим эди пойида гўё,
Аллоҳ амр айлади эҳсон қил дея,
Бечора, очларга айла садақот. Инсон яшамаса бир-бирин суяб,
Ўзини кўз-кўзлаш хотинларга хос,
Номаҳрам нигоҳлар бағишлар ҳузур. Атир сепар шундан, турмаклагай соч,
Уйланиш истасанг, эй йигит, эшит,
Худодан қўрқувчи жуфти ҳалол топ. Худодан қўрқмаса, бутун бир ҳаёт
Овоздастак тутса кимдир сўзла деб,
Сўзлар эркин дея суйинма ҳаргиз. Эркин бўлган сўзлар тилингдан чиқиб
Кимдир хатойингдан хабар берса гар,
Ранжима, энг аввал Худога ҳамд айт! Сўзлаган инсон ҳам бўлгай мўтабар,