Қайғырма, жүрегіңде мұңдарың аз болсын,
Көңіліңде еш сөнбес үміт атты шам болсын! Сенен досың бас тартпады, тартпас та, ей, ғашық,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Сағындым дегендер, сүйдім дегендер,
Кейде қайғыңды аз-аздан жегендер! Сағынышы шын болса, ғашықтығы рас болса,
Шапағатқа жетсең, сүйіктілерді ұмытпа,
Өткеніңде жүрегіңе жақын болғандарды ұмытпа! Құдай нығметін беріп, нәсіп етсе жеңіс,
Ей, әлем, тәкбір айт: Аллаһу әкбар!
Ей, адам, тәкбір айт: Аллаһу әкбар! Ей, қалам, тәкбір айт: Аллаһу әкбар!
Бізден кеткен баршаңызға сәлем болсын!
Бізден кетіп қайғыларыңыз тамам болсын! Бақытыңызға кедергі болып тұрсақ,
Уақытты дана әкім десем бе?
Әркімге лайық үкімді берер. Уақытты дана ұстаз десем бе?
Ұлы хакімдерден Сағди Ширази
«Гүлстанда» ұсынды бір хикмет гүлін. Ол хикмет – хақ, қарсылық білдірме,
Білдіріп сүйесің бе, білдірмей сүйесің бе,
Қызғаныштан жанасың ба, махаббатыңнан танасың ба; Сырыңды айтып келесің бе, азаппен есесің бе,
Қайда қашарын білмейді кейде,
Ішінен жеп келер бір қайғы кенет. Керіліп жүргені қинайды оны,
ЖАРАЛЫ ҚҰС
Ауырғаннан қайда өзін Ұрарын білмейді бір құс.
Құдайым, басыма бір қайғы келсе,
Біреудің қасында мұңымды шақсам; Және мұң жүрегімді қанжардай тілсе,
Қате жасау – пенденің ісі,
Қатеге душар адамның заты. Бірақ қателескендер ішінде күмәнсіз
Әр істің болмағы үшін шарты бар,
Мысалы, ай жарық толмағы үшін, Жұлдыздар жарқырап күлмегі үшін
ЕСЕЮ
Жүректі қайғылар билесе ащы, Жаныңа жетпесе ауалар мүдам —
Хақ сөз үшін көксіңе ұрса қанжар,
Мәртебе мұнан асып болмас, әлбетте. Ақиқат – нұр, одан үкілер қашар,
Сабыр ету қиын. Өйткені Құдайым
Пендеге қай іс машақат болса, Сол істің мәртебесін етті берік,
Өлең жазу мен үшін машақат, әй дос,
Ойнап-күліп әсте айта алмаймын сөз. Өлең үшін жүрегім күймегі керек,
Жас еді. Піспеген шикі еді ол шақ,
Азап пен ләззатқа еді бөтен. Әр күн наурыз еді, әр күні айт,
Қыздар кемел болсын дедік жар салып,
Өзін-өзі бақсын, болмасын мұқтаж. Қиналмай жасасын, салып тралла,
Әлемнің істері өткінші мүдам,
Яғни бұл әлемнің өзі сияқты. Қаласаң бақытты жасауды тамам,
Дұшпанның арсыз ләшкері емес,
Қоршаса, нығметтер қоршады тек. Біз болсақ көңілге жасадық тор,
Сенбе халіңе, әй, ғаріп адам,
Мақамыңа кенет сүйенбегейсің. Сынақ келгенде басқа кенеттен,
Өткен арифтерден қалған нақыл бұл:
Тән аспан болса, көңіл – күн. Кейде одан мүлде ғайып сәуле,
ХАСБИ ХАЛ
Есімде – бір кездері өлеңдер жазар едім, Сөз іздеу мен қатар тізу еді ол.