Şiir demeyin kâğıttaki karalamalarıma,
Süs yok sözümde, değil cicili bicili. Sadece ağlayan yaralarımın
Şiirler: Hayat
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Kılıç saplayan elini öperim, dostum,
Yine zehir ver, şüphesiz içerim. Peki, şu elinde ölürüm, dostum,
Seni dostun sattı demeyin bana,
Ciğerparen yaydı bühtan demeyin. Hatta kılıç saplansa bu zayıf tene,
Eğer kalp dolmasa bütün vefaya,
Zapt etmemiş olsa sadakat ve sıdk, Asla dayanamazsın zerre cefaya,
Çoğu zaman irkiliveririm nagâh,
Bütün vücudumda oynar titreme. Kapı çalınıyor, çalar bedhah,
Meğer dost oldun mu bir mert ile,
Asla kalmazsın hâlinden gafil. En önce vefayı Allah’tan dile,
İnsan yaşarken kargaşa içinde,
Hakikaten vaktin işi talan, yağmadır. Eyleyip insan ömrünü parça parça,
Kaybetmek ağırdır, kaybetmek acı,
Bir parçan gitmiş gibi olur, eyvah. Her bir kayıp yürekte bir sancı,
Yaşım on yedi, on sekiz, on dokuz,
Yirmi üç idi, ya yirmi dört. Kısacası, delikanlıydım da asla
Aralık açılınca acı hayatın
Çelikten yapılmış ağır kapısı, Bir delikanlı dinleyip ağır feryadı,
Menekşe yağmurda kaldığı gibi
Başım yağan taşlar altında kaldı. Azrail canları aldığı gibi
Avını uzun çiğneyen kurt gibi
Beni uzun çiğneyip hazmetmek ister gibi keder. İçinden kara duman kaynayan baca gibi
Ferahlıkta geçti birkaç an,
Dilde tesbih ve hamt, tövbe, istiğfar. Düş gibi olup kaldı hatta gamlar,
Dostum diyenlere söyleyeyim hak sözü,
Belki bundan gafil heveskâr kişiler. Önce nurla doldur kalp denen gözü,
Meşakkat yükünden yorulmuş bir zata
Genç bir baba ansızın söz attı: “Benim zürriyetim geldi hayata,
Bir gün toplandılar dostlar gönülhoş,
Gönlün kanlılığından kurdular sohbet. Gönüller kuş misali etti pervaz,
Mutlu yaşamanın büyük bir sırrı var,
Belki sır değildir, basit bir hakikat: Evladın bile olsa, insandan asla
Dost çıkmaz hiçbir zaman dünya ehlinden,
Asla çekemez dost için meşakkat. Dost için geçemez lezzet denizinden,
Vefalı dostum yok diye inlersin,
Suçlayıp iyilik bilmez kişileri. Herkes çer çöp, yalnız kendin – çeltiksin,
Dünya bir kuyudur, gark olan, batan
Hiçbir zaman dibine ulaşamadı. Ona kalbindeki sevgisini döken
Allah bu âlemi yarattı ve
Âlemi insana mekân eyledi. Birbirine dayansın diye sevinçte, gamda,
Bekasızdır cihan güzeli, vallah,
Cihan güzeli yok, ki masivallah! Hazreti Ali Şir Nevai
Ne zaman gönül daralıp kalır?
Hatta ah diye sesi çıkmaz? Kederle dolunca, zira,
Ağır günler çoktur hayatta,
Bazen gönlün azaptan kandır. Bal diye zehri tadarak