Шеър деманг қоғозда қораларимни,
Зийнат йўқ сўзимда, эмас жимжима. Шунчаки, йиғлаган яраларимнинг
Шеърлар: Ҳаёт
Акром Маликнинг шеърлари — янгилари бошида. Кайфиятингизга мосини танланг.
Тиғ санчган қўлингни ўпаман, дўстим,
Яна заҳар бергил шаксиз ичаман. Майли, шу қўлингда ўламан, дўстим,
Сени дўстинг сотди демангиз менга,
Жигаринг тарқатди бўҳтон демангиз. Ҳатто тиғ санчилса бу заиф танга,
Агар қалб тўлмаса буткул вафога,
Забт этмаган бўлса садоқату сидқ, Асло чидолмассан зарра жафога,
Кўпинча сесканиб кетаман ногоҳ,
Бутун вужудимда ўйнайди титроқ. Эшик тақиллайди, тақиллар бадхоҳ,
Магар дўст бўлдингми бирор мард билан
Асло қолмагайсан ҳолидан ғофил. Энг аввал вафони Худодан тилан,
Инсон яшар экан талотум ичра,
Дарвоқе, вақт иши талон-тарождир. Айлаб одам умрин парчаю парча,
Йўқотмоқ оғирдир, йўқотмоқ аччиқ,
Бир парчанг кетгандек бўлади, эвоҳ. Ҳар битта йўқотиш юракда санчиқ,
Ёшим ўн етти, ўн саккиз, ўн тўққиз,
Йигирма уч эди,ё йигирма тўрт. Қисқаси, ўспирин эдиму ҳаргиз
Қия очилганда аччиқ ҳаётнинг
Пўлатдан ясалган оғир эшиги, Бир ўспирин тинглаб вазмин фарёдни,
Бинафша ёмғирда қолгани каби
Бошим ёққан тошлар остида қолди. Азроил жонларни олгани каби
Ўлжасини узоқ чайнайдиган бўридек
Мени узоқ чайнаб ҳазм этмоқчидек қайғу. Ичидан қора дуд қайнайдиган мўридек
Фароғатда ўтди бир неча дамлар,
Тилда тасбиҳу ҳамд, тавба, истиғфор. Тушдай бўлиб қолди, ҳаттоки ғамлар,
Дўстман деганларга айтай ҳақ сўзни,
Балки бундан ғофил булҳавас зотлар. Нурга тўлдир аввал қалб деган кўзни,
Машаққат юкидан толган бир зотга
Навқирон бир ота сўз қотди ногоҳ: “Менинг зурриёдим келди ҳаётга,
Бир кун жам бўлдилар аҳбоблар дилхуш,
Дилнинг хунлигидан қурдилар суҳбат. Кўнгиллар бамисли парвоз этди қуш,
Бахтли яшашнинг бир буюк сири бор,
Балки сир эмасдир, оддий ҳақиқат: Ҳатто боланг бўлсин, инсондан зинҳор
Дўст чиқмас ҳеч қачон дунё аҳлидан,
Асло торта олмас дўст-чун машаққат. Дўст-чун ўта олмас лаззат баҳридан,
Вафодор дўстим йўқ дея нолийсан,
Айблаб яхшилик билмас касларни. Барча курмак, фақат ўзинг – шолисан,
Дунё бир қудуқдир, ғарқ бўлган, чўккан
Ҳеч қачон тубига ета олмади. Унга қалбидаги меҳрини тўккан
Худо бу оламни яратди ҳамда
Оламни одамга макон айлади. Бир-бирин суясин деб қувонч, ғамда,
Бақосиздир жаҳон раъноси, валлоҳ,
Жаҳон раъноси йўқ, ки мосиваллоҳ! Алишер Навоий ҳазратлари
Қачон кўнгил бўлиб қолгай тор?
Ҳатто оҳ деб уни чиқмайди? Қайғу билан тўлганда, зеро,
Оғир кунлар кўпдир ҳаётда,
Баъзан дилинг азобдан қондир. Асал дея заҳарни тота