Ыр дебеңиз кагаздагы чиймелеримди,
Кооздук жок сөзүмдө, жасалгасыз. Жөн гана, ыйлаган жараларымдын
Ырлар: Жашоо
Акром Маликтин ырлары — жаңылары башында. Маанайыңызга ылайыгын тандаңыз.
Миз сайган колуңду өбөмүн, досум,
Дагы уу бергин, шексиз ичемин. Майли, ушул колуңда өлөмүн, досум,
«Сени досуң сатты» дебеңиз мага,
«Бооруң жалаа таратты» дебеңиз. Атүгүл миз сайылса бул алсыз денеге,
Эгер жүрөк толук берилгендикке толбосо,
Ээлебеген болсо ак ниет, чындык, Такыр чыдай албайсың кылдай жапага,
Көбүнчө селт этип кетем капыстан,
Бүт денемде ойнойт калтырак. Эшик тыкылдайт, тыкылдатат каскөй,
Эгер дос болдуңбу кайсы бир эр менен,
Такыр калбагын абалынан бейкабар. Эң оболу берилгендикти Кудайдан тиле,
Адам жашайт экен талоон ичинде,
Чынында, убакыттын иши – талап-тоноо. Адамдын өмүрүн бөлүк-бөлүк кылып,
Жоготуу оор, жоготуу ачуу,
Бир бөлүгүң кеткендей болот, аттиң. Ар бир жоготуу – жүрөктө сайгыч,
Жашым он жети, он сегиз, он тогуз,
Жыйырма үч эле, же жыйырма төрт. Кыскасы, өспүрүм элем, бирок эч качан
Кыйгач ачылганда ачуу өмүрдүн
Болоттон жасалган оор эшиги, Бир өспүрүм угуп салмактуу зарды,
Бинапша жамгырда калгандай
Башым жааган таштар астында калды. Азирейил жандарды алгандай
Олжосун узак чайнаган карышкырдай
Мени узак чайнап сиңиргиси келгендей кайгы. Ичинен кара түтүн кайнаган моордой
Бейпилдикте өттү бир нече учур,
Тилде тасбих, хамд, тообо, истигфар. Түштөй болуп калды атүгүл кайгылар,
«Доспун» дегендерге айтайын чын сөздү,
Балким мындан бейкапар жеңил ойлуулар. Адегенде жүрөк деген көздү нурга толтур,
Машакат жүгүнөн талыган бир затка
Жаш бир ата капыстан сөз катты: «Менин тукумум жашоого келди,
Бир күнү чогулушту достор шат көңүл,
Дилдин кан болгонунан курушту маек. Көңүлдөр куш сыяктуу учуп,
Бактылуу жашоонун бир улуу сыры бар,
Балким сыр эмес, жөнөкөй чындык: Атүгүл балаң болсун, адамдан эч качан
Дүйнө ээлеринен эч качан дос чыкпайт,
Дос үчүн эч машакат тарта албайт. Дос үчүн ырахат деңизинен өтө албайт,
«Вафалуу досум жок» деп нааразысың,
Жакшылык билбес кишилерди айыптап. Баары кара куурай, өзүң гана – күрүчсүң,
Дүйнө – бир кудук, ага чөккөн, батканы
Эч качан түбүнө жете алган жок. Ага жүрөгүндөгү мээримин төккөн
Кудай бул ааламды жаратты жана
Ааламды адамга мекен кылды. Кубанычта, кайгыда бири-бирин колдосун деп,
Туруксуз дүйнөнүн сулуусу, валлах,
Дүйнө сулуусу жок, анткени масивалла! Алишер Навои хазреттери
Качан көңүл тар болуп калат?
Атүгүл «ах» деп үнү чыкпайт? Кайгы менен толгондо, анткени,
Оор күндөр көп өмүрдө,
Кээде дилиң азаптан кан. Бал деп ууну татып