Köpinça seskanib ketaman nogoh,
Butun vujudimda öynaydi titroq. Eşik taqillaydi, taqillar badxoh,
Qosıqlar
Akrom Maliktiń qosıqları — jańaları basında. Kewil-kúyińizge sáykesin tańlań.
Hamma maqtab qolsa, qoçganing yaxşi,
Maqtov – joning uçun yoqilgan olov. Haddingda jim turgil tuproqqa öxşab,
Turfa insonlar bor olamda, axir,
Har birin tanimoq maholu mahol. Zotan, niqob kiygay, içi töla kir,
Bir olimu valiy zotning xotini
Tili aççiq edi, fe’li köp oğir. Heç bir xijolatsiz erga botinib,
Iştiboh daştini sargaşta kezib,
Bir ahli hikmatga yöliqdi yigit. Könglida samimiy ehtirom sezib,
Gar izzat tilasang, arosatdan qoç –
Hamma tomon bölma, bitta tomon böl. Ğarib, beçoraga quçoğingni oç,
Talab qil ilmni, tolibi ilm,
Zotan, jaholatning ğolibi ilm. Olim bölib, ammo odamiylikni
Magar döst böldingmi biror mard bilan
Aslo qolmagaysan holidan ğofil. Eng avval vafoni Xudodan tilan,
TEMUR TUZUKLARI MANZUMASI
Hamd 2
Inson yaşar ekan talotum içra,
Darvoqe, vaqt işi talon-tarojdir. Aylab odam umrin parçayu parça,
To işq sahrosini kezmas ekansan,
Hijron oğriğini sezmas ekansan, Olami dunyodan bezmas ekansan,
Yonmasang, yaşamoq bekor, bema’no,
Quruq jasad bilan yurmoq, oh, qayğu. Ölim bu hayotning davomi, ammo
Seni yaxşi körgim kelmaydi goho,
Boşqalar ham yaxşi körgani uçun. Mayli, işqim qolsin qalbimda pinhon,
Baxt uçun şirin söz, oçiq yuz yetar,
Yengib oğriqlarni kulmak şoyon iş! Şirin söz qalbingga lolalar tutar,
Yöqotmoq oğirdir, yöqotmoq aççiq,
Bir parçang ketgandek böladi, evoh. Har bitta yöqotiş yurakda sançiq,
Yoşim ön yetti, ön sakkiz, ön töqqiz,
Yigirma uç edi,yo yigirma tört. Qisqasi, öspirin edimu hargiz
Qabrda qolganga öxşayman goho,
Atrof sukunatda, özim yop-yolğiz. Senga suyanaman, Xudoyim, tanho,
Baland toqqa çiqmagunça bilib bölmas
Bu olamning kengligini, viqorini. Pulsirotdan ötmagunça kulib bölmas,
Olamning ravişin tuzganda Xudo
Har kimga yuklamiş vazifayi kor. Ilohiy amrga etgan iqtido
Sevgining şaklidan xabaring bormi?
Rangi qanday bölar? Suvrati qanday? Sevgan har lahzada ming marta ölar,
Qalb uçun yaralgan edi bu dunyo,
Qalb esa Haq uçun yaralgan edi. Haqni zikr aylab kasb etsin safo
Safarga birinçi otlangan har kim
Ğolib bölolmagay hamişa ham, döst. Toki nafsing ekan boşingda hokim,
Öylama – içimni pinhon tutdim deb,
Işlaring içkaring uçun közgudir. Öylama – niqobim bilan yutdim deb,
Gunoh qilgan mömin bejiz oh çekmas,
Çunki "oh"i bordir gunoh sözining. Gunoh köngil aro juz tikan ekmas,