Yaxşi odam bölgil, yaxşi odam böl,
Kulib tursin yuzing, halim böl, xuşxulq. Kamol top , bamisli oy misoli töl,
Qosıqlar
Akrom Maliktiń qosıqları — jańaları basında. Kewil-kúyińizge sáykesin tańlań.
Dillarni oğritmas haqiqiy dilkaş,
Köngil rioyasin unutmas heç on. Zotan, dard dardmandga etmasa dardkaş,
Hali bola edi – loylarni keçib,
Tayoqdan ot minib çopar edi u. Nadomat zahrini körmagan içib,
Bir solik ulusdan çekdi köp jafo,
Tiğdan jigar-bağri poralar böldi. Vujudi mayliyu, ruhi vovaylo,
Sening ğam çekmoğing istarmidim men?
Qalbing oğriqlari menga kerakmi? Eplamas işingga qistarmidim men?!
Qançalar urinmay, qança kuraşmay,
Mutlaq ğolib böliş maşaqqat böldi. Köngil borasida işim yurişmay,
Öqigan bölsa gar, yarimta kitob,
Yarim bet maqola öqigan çiqar. Özin olim bilib aylagay xitob,
Seni menga kimdir yomon desa gar,
Özini yomon deb bilaman, yorim. Sen haqingda kimdir aytsa şumxabar,
Kim bilan döst bölsak, biz voz keçmadik,
Sadoqatu vafo saqladik mudom. Xiyonat botqoğin zinhor keçmadik,
Sening tirikliging, jonu ruhingdir –
Azobu hayratning buloğidir ul. Undan iboratsan – boru yöğingdir,
Özim komil bölsam, özim pok bölsam,
Sening tarbiyangga bormi hojatim?! Qaçon majruh bölsam, köksi çok bölsam,
Ustoz rozi bölsa, uluğdir maqom,
Yeru kök aylagay ta’zimu tahsin. Lek ustoz ranjisa, baxt senga harom,
Sensiz ötgan har onning ötişi maşaqqatdir,
Sensiz tunda tonglarning otişi maşaqqatdir. Har daqiqa soatdek, soatlar kundek uzun,
Nafsning hiylasidan aql dong qotgay,
Şayton ding poylagay pana-panada. Haqni anglay olmay fikru ong qotgay,
Fikr erkin deya, söz erkin deya
Fikriga boşqadan söraydi toqat. Avomunnos uçun xos fe’l-da buyam –
Ikki toifadan xiyonat çiqqay –
Yo haromzoda, yo zoti past quldan. Zotan, Haq sözini pok zotlar uqqay,
Mast böl! Işqu muhabbat bodasidan sarmast böl,
Qörqma ölimning dahşat töla közlaridan heç. Şahid labidan çiqqan ötli sönggi nafas böl,
Qiziqqon bir yigit, qalbi otaşin,
Işqqa edi tolib, işq istar edi. Goho safarlarda, goho xonaşin,
Bir yigit ulğayib kelarkan, alhol,
Kuç-qudrat haqida surardi xayol. Bir pirga uçragaç, söradi savol –
Rost va yolğon aro devor bor, biroq
Bu devor hariru, şaffofu mayin. Yolğondan umrbod turmasang yiroq,
Xudodan qörqiş ne? Yiğlab-siqtaşmi?
Xudodan qörqaman deb solmoqmi jar? Yoki suvratiңgda pirga öxşaşmi?
Şe’r ikki kişining işidir, albat,
Şoiru şe’rxonning şeriklik işi. Agar şoir bölsa, sohibi san’at,
Kimdir senga izhor aylasa nafrat,
Yoki otib qolsa tuhmat toşini. Men pokman demagil aybjöga qarab,
Odam yaratganda Xalloqi olam
Fariştalar ğoyat böldilar hayron. “Sizlar bilmaganni bilurman mutlaq”, –