Аксаран ногаҳ меҳаросам,
Дар тамоми вуҷудам ларза бозӣ мекунад. Дар тақ-тақ мекунад, бадхоҳ дар мезанад,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Агар ҳама туро ситоиш кунанд, гурехтанат беҳтар,
Ситоиш – оташест, ки барои ҷонат афрӯхта шуд. Дар ҳадди худ чун хок хомӯш бош,
Охир, дар олам одамони гуногун ҳастанд,
Шинохтани ҳар яке маҳол андар маҳол. Зеро ниқоб мепӯшад, дарунаш пур аз чирк,
Зани як зоти олиму валӣ
Забонаш талх буд, хислаташ хеле вазнин. Бе ҳеҷ хиҷолат ба шавҳар ҷуръат карда,
Дашти иштибоҳро саргашта гашта,
Ҷавоне ба як аҳли ҳикмат дучор омад. Дар дилаш эҳтироми самимӣ ҳис карда,
Агар иззат хоҳӣ, аз аросат бигурез –
Тарафдори ҳама мабош, тарафдори як тараф бош. Ба ғарибу бечора оғӯш кушо,
Илмро талаб кун, эй толиби илм,
Зеро ғолиби ҷаҳолат илм аст. Олим гашта, аммо одамиятро
Агар бо ягон мард дӯст гаштӣ,
Ҳаргиз аз ҳоли ӯ ғофил намемонӣ. Пеш аз ҳама вафоро аз Худо бихоҳ,
Манзумаи «Тузуки Темурӣ»
Ҳамд 2
Модоме ки инсон дар талотум зиндагӣ мекунад,
Воқеан, кори вақт талону тороҷ аст. Умри одамро пора-пора карда,
То даме ки саҳрои ишқро нагардӣ,
То даме ки дарди ҳиҷронро ҳис накунӣ, То даме ки аз олами дунё безор нашавӣ,
Агар насӯзӣ, зистан бекору бемаъност,
Бо ҷасади хушк гаштан, оҳ, ғам аст. Марг идомаи ин ҳаёт аст, аммо
Гоҳе намехоҳам туро дӯст дорам,
Зеро дигарон ҳам туро дӯст медоранд. Майлаш, ишқам дар қалбам пинҳон монад,
Барои бахт сухани ширину рӯи кушода басанда аст,
Бар дардҳо ғолиб омада хандидан кори шоён аст! Сухани ширин ба қалбат лолаҳо тақдим мекунад,
Аз даст додан вазнин аст, аз даст додан талх аст,
Гӯё порае аз ту меравад, вой. Ҳар як талафот дар дил дарди халанда аст,
Синнам ҳафдаҳ, ҳаждаҳ, нуздаҳ,
Бисту се буд, ё бисту чор. Хулоса, наврас будаму ҳаргиз
Гоҳе ба касе монандам, ки дар қабр мондааст,
Атроф дар сукут, худам танҳои танҳо. Танҳо ба Ту такя мекунам, Худоё,
То ба кӯҳи баланд барнаоӣ, дониста наметавонӣ
Васеъгӣ ва виқори ин оламро. То аз Пули Сирот нагузарӣ, хандида наметавонӣ,
Чун Худо равиши оламро тартиб дод,
Ба ҳар кас вазифаи коре бор кард. Он ки ба амри илоҳӣ иқтидо кардааст,
Аз шакли ишқ хабар дорӣ?
Рангаш чӣ гуна аст? Сураташ чӣ гуна? Ошиқ ҳар лаҳза ҳазор бор мемирад,
Ин дунё барои қалб офарида шуда буд,
Қалб бошад, барои Ҳақ офарида шуда буд. То бо зикри Ҳақ сафо касб кунад,
Ҳар кӣ аввал ба сафар азм кард,
Ҳамеша ғолиб шуда наметавонад, эй дӯст. То даме ки нафсат бар сарат ҳоким аст,
Гумон макун, ки «даруни худро пинҳон доштам»,
Корҳоят оинаи даруни туст. Гумон макун, ки «бо ниқобам бурдам»,
Мӯъмини гунаҳкор бесабаб оҳ намекашад,
Зеро дар калимаи «гуноҳ» «оҳ» ҳаст. Гуноҳ дар дил ҷуз хор намекорад,