Аз нав бино шудам монанди Байтулҳарам,
Чун ҷисмам дар селҳои бало вайрон гашт. Ба тоқҳои висол баромадам чун алам,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Аз ту ҳар қадар расад озору ҷафо,
Кардам дар ҳаққат дуову дуо. Ҳеҷ гоҳ нагуфтам, ки рафъу дафъ шав,
Агар тасаввур кунам зотҳои бузургро,
Ҳайбати онҳо дилро меларзонад. Дар дунё харобаҳоро дида,
Ҷавоне нишаста буд андӯҳнок,
Ногоҳ пираш ӯро даъват кард, ки биё. Мурид, пеш аз он ки ғам ӯро кунад ҳалок,
Суханҳое, ки аз забонам меоянд, зебо-зебо пӯшидаанд,
Агар ба забон гиред, гӯё ба андеша меафтанд. Аммо маро пахш мекунанд ташвишҳои гарон-гарон,
То айби дигаронро бинам, Худо,
Агар чашмам кӯр гардад ҳам, розиям, розӣ. То нуқси дигаронро гӯям агар,
Хотират ҷамъ бод, хотирҷамъ бош —
Ба зиндоне партофтаам, ки баромадан нест. Хавотир машав, хавотир нагир —
Бар рӯи замин тохтӣ, давидӣ бениҳоят,
Чор сӯят қибла — роҳ намеояд ба назар. Чашмонатро пардаҳо пӯшонидааст фақат,
Хомӯшона кор кун, ҳаргиз накӯш
Донистани даруну берунаи одамон. Чу бо виқор вазифаатро адо кунӣ,
Бигзор фасод кунанд душманон,
Дар пасамон паҳн кунанд буҳтон. Ҳар кӣ бошад, ба ботил бигзор,
Гоҳе маро сахт пазмон шуда,
Гоҳе ҳаргиз бахшида наметавонӣ. Хотирҷамъ бош: маро як умр
Ба сарам ҳар мусибате ки афтод,
«Маро бикуш» нагуфтам, Худо. Дар бораи Ту ғайр аз гумони нек
То дар дасти ҷаҳолат асир ҳастӣ,
То насиҳатҳо таъсир накунанд, Кӯрона нуқсону хато ҷустуҷӯ карда,
Агар касе бегона шавад, ҳаргиз ҷанг макун,
Худро аз занҷири нафрат раҳо кун. Дунёро бигзор ва бигӯ танҳо Худо,
Он ки дар рӯзҳои ғарибиат собит истод, субот нишон дод,
Дар шабҳои сиёҳат чароғ афрӯхт, роҳи наҷот нишон дод, Монанди дӯст ҳеҷ кас наздик нест, қадрдон нест,
Агар зӯрам мерасид, қодир мебудам,
Дар ақлу дониш нодир мебудам, Аз ғаму дардам ягон сухан намегуфтам,
Агар касеро дӯст дорӣ, огоҳ бош, эй ошиқ,
Ҷудо мекунад наздикии аз ҳад зиёд. Агар қалбатро кушода ба дасташ диҳӣ,
Агар одамон гӯянд олқишу офарин,
Фирефта машав, мисли кӯдаке, ки хурӯсқанд мекад. Ҳар қадар ки ғурурона таъриф шунавӣ,
Ба кадом як дилшикастаи ғариб, эй банда,
Агар заррае лутф нишон диҳӣ мабодо, Он лутфат дар роҳи ту монанди гул,
Ё Худоё, суханонатро ба қалбам чароғ гардон,
Миёни ман ва исён ҷудоии абадӣ гардон. Бисёр аз бисёр тавба кунам ва шукру ибодат,
Худоё, ба Ту сано, ситоишҳо беҳад,
ман бандаи Ту ҳастам, Хоҷаам Худат. Дар олам ҷисмамро нигаҳ медорад фақат
Бандаи пажмурдаи Туам, эй Худои меҳрубон,
Ғайр аз Ту ҳеҷ зоте паноҳи ман нест. Бе зикри Ту гумроҳу саргардон мемонам,
Агар Ҳақро зикр кунӣ, тиловат кунӣ,
Лаҳзаҳои аҷиб туро иҳота кунанд, ба оғӯш гиранд. Ба қалбат унсу ҳаловат борад,
Инсон худ як майдони ҷанги бузург аст,
Ҷанг меравад бо нафс бераҳмона. Дар ин ҷанг дил хун мерезад,