Бо ҳар кӣ дӯст шудем, мо аз ӯ даст накашидем,
Садоқату вафоро ҳамеша нигоҳ доштем. Аз ботлоқи хиёнат зинҳор нагузаштем,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Ду чиз ҳаст дар олам, эй дӯст,
Ки ақлу ҳушатро гирифта, сармаст кунад. Ба нафсат ҳар корашро дуруст нишон дода,
Дар лаҳзаи вазнине, ки тамоми олам даст кашида рафтааст,
Дар лаҳзае, ки аз теғи туҳматҳо дил дард мекунад. Акром МАЛИК
БАЁНИ ОН КИ ИН МАНЗУМА БАРОИ ЧӢ НАВИШТА ШУД
Ассалом, Бобоҷон, эй Султони бузург! Соҳибқирони бузург, хони рӯи Замин!
Эй дил, ки ба роҳи набиён ҳавасмандӣ,
Эй зоте, ки сулуки валиёнро орзу кардӣ! Худро пеш аз мурдан мурда бидон,
Ошкоро дӯст медорӣ, ё пинҳон дӯст медорӣ,
Аз рашк месӯзӣ, ё аз ишқат инкор меорӣ; Бо изҳор меоӣ, ё бо озор мегузарӣ,
Дар ибодат шавқ нест, ҳис нест, Худоям,
Дар дил бӯе аз хавф нест, Худоям, Аз изи истиғфор изе нест, Худоям,
Агар ҳақ бошӣ, маранҷ, маранҷон, тамом,
Агар ҳақ бошӣ, Ҳақ туро ҳимоя кунад. Агар ҳақ бошӣ, озурда машав, маозор, тамом,
Ривоятҳои аҷиб, каломҳои аҷиб,
Мавзӯи қиссаҳо — шарафат, шаънат. Ба ту аз Ҳақ саломҳои нурафшон расад,
Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон бимонад,
Шайтон пинҳон-пинҳон камин гирад. Ҳақро дарк карда натавониста, фикру зеҳн карахт гардад,
Гузаштани ҳар лаҳзае, ки бе ту мегузарад, машаққат аст,
Дар шаби бе ту дамидани субҳҳо машаққат аст. Акром МАЛИК
Ба ҳар сухани шунида бовар кардан нашояд,
Чӣ тавре ки ҳар чизи дидашуда рост нест. Аз сухани рост даст кашида зистан ғайриимкон аст,
Аз худ марав, бо худат бош,
Агар равӣ, ба худ омаданат авло. Корҳое кун, ки ба ту муносибанд,
Ривоятҳои аҷиб, каломҳои аҷиб,
Мавзӯи қиссаҳо — шарафат, шаънат. Ба ту аз Ҳақ саломҳои нурафшон расад,
БА ОШИҚОН
Дӯст доштӣ, ба сӯхтан розӣ шаву дӯст бидор, Ба аз худ гузаштан розӣ шаву дӯст бидор.
Нагӯ, ки бадбахтам, бахт дар худи туст,
Хулқу адабат дар ҳаётат инъикос аст. Ҳаловат дар ҳар гапу сухани гуфтаи туст,
Ҳеҷ кас ҳақ надорад, ки ба ягон банда
Дарҳои тавбаро бубандад. Майлаш, ба ҷанда печида зиндагӣ кун,
Банда, эҳтиёт бош, эҳтиёт бош,
Аз сирре, ки намедонӣ, зинҳор сухан магӯ. Майлаш, мисли оташ бидурахш, мисли гулҳо биханд,
Ба рафтагон видоъ гуфтем, омон бошед,
Ба омадагон оғӯш кушодем — салом ба Шумо! Барои касе хуб, барои касе бад бошед,
Агар касеро дӯст гуфта ба оғӯш кашӣ,
Сиру асроратро ошкор созӣ — Тақдир аст-да, агар поят ланг шудан гирад,
Агар гӯӣ, ки дарди дунёро намекашам,
Агар гӯӣ, ки бар китф кӯҳҳоро бор намекунам, Агар гӯӣ, ки ҳар рӯз заҳрҳо намечашам,
Гуфтанд: «Шеърҳои ғамангезатро мехонанд,
Душманон шод шаванд, дӯстон дар ғам». Гуфтам: «Чун душман шуд, бигзор як шод шавад,
Гуфтанд: «Навиштаат чаро дарду фироқ аст?
Чаро аз азоб дур шуда наметавонӣ?» Гуфтам: «Аз аҳволам худам ҳам ҳайронам,
Чун синну солашон боло равад, оқилон оҳиста
Гиреҳи суханҳоро бастан мегиранд. Ба омадаву рафта ором табассум карда,