Алангаи ҳасрат ғафс андар ғафс аст,
Танат дар ин оташ сӯхта-кабоб аст. Пас, аҳли дунёро бо ишқ дӯст дошта,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Инсон аз ҷурму гуноҳ холӣ нест,
Хато хосияти одамизод аст. Дил аз оҳи пуразоб ҷудо намешавад,
Чун нимкушода шуд дари вазнини
Аз пӯлод сохтаи ҳаёти талх, Наврасе фарёди вазминро шунида,
Манзумаи «Тузуки Темурӣ»
1 Ҳамд
Мӯъмине дар чангалзори ҳаёт
Муддати дароз гумроҳ гашта, саргардон гашт. Аз ғаму озори мусибат тарсида,
Шогирди ҳанӯз хом ба пир нидо кард:
«Дер боз зикр кардам, вале шавқ намеёбам… Боз як вирди дигар ба ман диҳед,
Аз айёми ҷавонӣ дар роҳи сулук
Зоти мухлисдиле хизмат карда гузашт. Риштаи авродро аз дасти пир
Дар ибодат шавқ нест, ҳис нест, Худоё,
Дар дил бӯи хавф нест, Худоё, Аз изи истиғфор асаре нест, Худоё,
Рӯзе чанд шогирд ҷамъ омада,
Даврае гарму дилкаш ташкил доданд. Ҳар яке барои васфи пири худ
Чун бунафшае, ки дар зери борон монд,
Сарам зери сангҳои боранда монд. Чунон ки Азроил ҷонҳоро мегирад,
Ҷавони покдил ба устод аз дил гуфт:
«Кӯдак подшоҳ будааст, тахт аз они ӯст! Чун фаришта маъсум, чун гул бегуноҳ,
Шогирдон «ид муборак» гуфта омаданд,
Бо суханони зебо, бо ҳадяҳо. Аз қалби устод дардҳо шуста шуданд,
Чун шамоли бесаранҷоми баҳор
Сари кӯратро ба ҳар дару рахна мезанӣ. Чун саволе дар забони гунг
Ҳар кас муносиби зоти худ кор мекунад,
Ин адолати азал вайрон намешавад: Китобро дӯст доштан – хоси подшоҳон аст,
Чун гурге, ки шикорашро дер мехоияд,
Ғам гӯё мехоҳад маро дер хоида ҳазм кунад. Чун дудкаше, ки аз даруни он дуди сиёҳ меҷӯшад,
Чанд даме дар фароғат гузашт,
Бар забон тасбеҳу ҳамд, тавба, истиғфор. Ҳатто ғамҳо чун хоб гаштанд,
Мунтазир мабош!
Ҳар қадар интизор шавӣ, вақтат намегузарад, Ба касе, ки сирри дил нафаҳмад, дил макушо.
Зани ҷавон. Модари ҷавон. Дар дилаш имон,
Тарк намекард ҳаргиз панҷ вақт тоаташ. Лекин ҳамеша ҷигару дилаш хун буд,
Аҳли фақр буд, аҳли фано ӯ,
Ҳамеша ба мардум некӣ – кори ӯ. Ҳамеша бар забонаш гул мешукуфт,
Валие буд хоксору ғамгин,
Чашмонашро ҳамеша ашк пур карда. Соҳиби ҳол буд, соҳиби тамкин,
Ба онҳое, ки «дӯстам» гӯянд, сухани ҳақ гӯям,
Шояд аз ин ғофиланд зотҳои булҳавас. Аввал чашмеро, ки дил ном дорад, пур аз нур кун,
Агар ҳар як инсон ба оина нигарад,
Бубинад, ки рӯйи аслиаш зебо нест. Тоқати рӯбарӯ шуданро як лаҳза надошта,
Аз ҳоли худ сахт метарсам ман,
Чӣ кунам, агар кирдорҳоям ҷӯён биёянд?! Ларзаҳои танам ҳанӯз пароканда нашуда,
Ғусса – лашкари содиқест, ки Ту фиристодаӣ,
Онҳоеро, ки аз Ту гурезанд, сӯи Ту меронад. Агар бо ин ҳам касе наояд мувофиқ