Одами хуб бош, одами хуб бош,
Рӯят хандон бошад, ҳалим бош, хушхулқ. Камол ёб, монанди моҳи пурра,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Дилкаши ҳақиқӣ дилҳоро намеранҷонад,
Риояи дилро як он ҳам фаромӯш намекунад. Зотан, агар дард дардмандро дардкаш накунад,
Ҳанӯз кӯдак буд — аз лойҳо гузашта,
Аз чӯб асп сохта, савор шуда медавид ӯ. Заҳри надоматро нанӯшида буд,
Як солик аз улус бисёр ҷафо кашид,
Аз теғ ҷигару бағраш пора-пора шуд. Вуҷудаш майлаш, вале рӯҳаш вовайло,
Оё ман мехостам, ки ту ғам хӯрӣ?
Дардҳои қалбат ба ман лозиманд магар? Ба коре, ки аз уҳдааш набароӣ, туро маҷбур мекардам магар?!
Ҳар қадар кӯшидам, ҳар қадар мубориза бурдам,
Ғолиби мутлақ шудан машаққат шуд. Дар боби дил корам пеш нарафта,
Агар нимта китоб хонда бошад,
Нимсаҳифа мақола хонда бошад шояд. Худро олим дониста, хитоб мекунад,
Агар касе ба ман туро бад гӯяд,
Худашро бад медонам, ёрам. Агар касе дар бораи ту хабари шум гӯяд,
Бо ҳар кӣ дӯст гаштем, аз ӯ даст накашидем,
Садоқату вафоро доимо нигоҳ доштем. Аз ботлоқи хиёнат ҳаргиз нагузаштем,
Зиндагии ту, ҷону рӯҳи ту –
Чашмаи азобу ҳайрат аст он. Ту аз он иборатӣ – ҳасту нести туст,
Агар худ комил бошам, агар худ пок бошам,
Ба тарбияи ту чӣ ҳоҷат дорам?! Ҳар гаҳ маҷрӯҳ шудам, синаам чок шуд,
Агар устод рози бошад, мақом олист,
Замину осмон таъзиму таҳсин мекунад. Лек агар устод биранҷад, бахт бар ту ҳаром,
Бе ту гузаштани ҳар лаҳза машаққат аст,
Бе ту дар шаб дамидани субҳҳо машаққат аст. Ҳар дақиқа чун соат, соатҳо чун рӯз дароз,
Аз ҳилаи нафс ақл ҳайрон монад,
Шайтон дар паси пардаҳо камин гирад. Ҳақро нафаҳмида, фикру зеҳн карахт монад,
«Фикр озод аст», «сухан озод аст» гуфта,
Барои фикраш аз дигарон тоқат мехоҳад. Ин ҳам хислати хоси авомуннос аст –
Аз ду тоифа хиёнат сар занад –
Ё аз ҳаромзода, ё аз ғуломи пастзот. Зеро сухани Ҳақро покзотон фаҳманд,
Маст бош! Аз бодаи ишқу муҳаббат сармаст бош,
Ҳеҷ матарс аз чашмони пурдаҳшати марг. Нафаси охирини оташин бош, ки аз лаби шаҳид барояд,
Ҷавоне тундмизоҷ, қалбаш оташин,
Толиби ишқ буд, ишқ меҷуст. Гоҳ дар сафарҳо, гоҳ хонанишин,
Ҷавоне ҳангоми ба воя расидан, алҳол,
Дар бораи зӯру қудрат хаёл меронд. Чун ба пире дучор шуд, савол пурсид –
Миёни росту дурӯғ девор ҳаст, вале
Ин девор ҳаририю шаффофу нарм аст. Агар умрбод аз дурӯғ дур набошӣ,
Аз Худо тарсидан чист? Гиряю зорӣ кардан?
«Аз Худо метарсам» гуфта, ҷар задан? Ё дар сурат ба пир монанд шудан?
Шеър кори ду кас аст, албатта,
Кори муштараки шоиру шеърхон. Агар шоир соҳиби санъат бошад,
Агар касе ба ту нафрат изҳор кунад,
Ё санги туҳматро бар ту партояд, Ба айбҷӯ нигариста, «ман покам» магӯ,
Чун Халлоқи олам Одамро офарид,
Фариштагон бениҳоят ҳайрон гаштанд. «Он чиро шумо намедонед, Ман комилан медонам», –