Ne kadar ömrün var diye kendime sual ettim,
Bir tahmin söylemeyi aklıma muhal bildim. Uyan diye bedenimi dürttüm, keşke göz açsa,
Şiirler
Akrom Malik’in şiirleri, en yeniler başta. Ruh hâlinize uygun olanı seçin.
Âlem kendi yolunda yürümesi için
Her zerre yerinde durması gerek. İnsanın bahtı da olsun diye bütün
Ne kadar gama düş, kederlen, ama
Eşiğine gelince aydınlansın evin. Zira dua etti Resulullah:
İftira taşı atan eller kesilir,
İftira sözü söyleyen diller kesilir. İftiracı dilinden, elbet, asılır,
Ne yapayım, aklımı yitirsem nagâh,
Ne yapayım, dönsem bazen çocuğa. Bir an olamayıp kendimden agâh,
Ey gençler! Ey hevesle başı dönmüş zatlar,
Ey acıyı, tatlıyı – henüz tatmamış! “Omzumda var” deyip kanatlar,
Yanıldım. Yanıldım. Hatalar ettim.
Sözlerin ilmeğine soktum başımı. Sonunda Sana doğru çıplak geldim,
Bir genç delikanlı arif zata doğru
Varıp başını eğdi, edip ihtiram. Dedi: “Ey marifet bağının serveri,
Artık bil, ey sevgili, ateşinde yanmam,
Ateşte yan deseler, baş çekerim, razı olmam. Ansan da her gün mektup yazmayacağım,
Âlemi yarattığı çağda Hüdavend,
İnsanın kalbini eyledi mihver. Yani yer serildi, gök oldu yüce,
Bugün yine bir kez gördüm zulmeti,
Yine bir kez battı bir tek güneşim. Yazık, tutamayıp yüce himmeti,
Rabbim, rahmet göster, bağışla, Allah’ım,
Hiçbir köşeye sığamıyor muyum?.. Kuyuya mı düştüm, nerede yerim?..
Çok kez sana doğru ettim teveccüh,
Yanında her lahza tuttum murakabe. Yaralı kuş gibi inlerdi ruh,
Razıyım. Diri diri ölmek budur –
Can vermek azaplı geçti, ne yapayım?.. Allah’ım, kulunu eziyet etmeden öldür,
Bizden giden hepinize selam olsun!
Bizden gidip gamlarınız tamam olsun! Bahtınıza engel olup duruyorsak,
Naçar, zayıf, biçare bir zata
İftira taşı attı habis insanlar. O bahtsız dayanamayıp ara, utanca,
Şiir demeyin kâğıttaki karalamalarıma,
Süs yok sözümde, değil cicili bicili. Sadece ağlayan yaralarımın
Ben öleyim. Ömrün hepsini al.
Gözyaşları benim. Sana – tebessüm. Toprak alsan, altın olsun ve helal,
Kılıç saplayan elini öperim, dostum,
Yine zehir ver, şüphesiz içerim. Peki, şu elinde ölürüm, dostum,
Bazen kesmek gerek, bazen doğramak,
Ağrıdan haykırsın hasta. Acıma. Ağrılar içinden şifayı bulmak –
Seni dostun sattı demeyin bana,
Ciğerparen yaydı bühtan demeyin. Hatta kılıç saplansa bu zayıf tene,
Bir kişi övdü kendini öyle,
Övgü olduğu belli olmazdı lek. İşitip hayran kaldı ahali,
Eğer kalp dolmasa bütün vefaya,
Zapt etmemiş olsa sadakat ve sıdk, Asla dayanamazsın zerre cefaya,
Bütün âlem vazgeçip gittiği ağır zamanda,
İftiraların kılıcından yürek ağrıdığı zamanda. Ekmeğini yiyenler canına hançer vurduğu zamanda,