«Чӣ қадар умр дорӣ?» – аз худ савол кардам,
Тахмине гуфтанро барои ақлам маҳол донистам. «Бедор шав» гуфта, танамро турткӣ задам, кошки чашм кушояд,
Шеърҳо
Шеърҳои Акром Малик — навтаринҳо дар боло. Мувофиқи кайфияти худ интихоб кунед.
Барои он ки олам дар роҳи худ равад,
Ҳар зарра бояд дар ҷои худ истад. Барои он ки бахти одам ҳам комил бошад,
Ҳар қадар ба ғам афтӣ, ғусса хӯрӣ, аммо
Чун ба остонат оӣ, хонаат равшан гардад. Зеро Расули Худо дуо кардааст:
Дастоне, ки санги туҳмат андохтанд, бурида шаванд,
Забонҳое, ки сухани туҳмат гуфтанд, бурида шаванд. Туҳматчӣ, албатта, аз забони худ овехта гардад,
Чӣ кунам, агар ногаҳ ҳушу ёдро гум кунам,
Чӣ кунам, агар гоҳе ба кӯдак мубаддал шавам. Як дам аз худ огоҳ шуда натавониста,
Эй ҷавонон! Эй онон, ки сар пур аз ҳаво доред,
Эй онон, ки ҳанӯз талху ширинро начашидаед! «Бар китфам болҳо ҳаст» мегӯед,
Гумроҳ шудам. Гумроҳ шудам. Хатоҳо кардам.
Сарамро ба каманди суханҳо андохтам. Оқибат, сӯи Ту урён омадам,
Ҷавони навқироне сӯи зоти ориф
Рафта, бо эҳтиром сар фуруд овард. Гуфт: «Эй сарвари боғи маърифат,
Акнун бидон, эй маҳбуб, дар оташат намесӯзам,
Агар гӯянд дар оташ бисӯз, сар мепечам, рози намешавам. Агар ҳар рӯз ёд кунӣ ҳам, мактуб наменависам,
Ҳангоме ки Худованд оламро офарид,
Қалби инсонро меҳвар сохт. Яъне замин густурда шуд, осмон баланд гашт,
Имрӯз боз як бор зулматро дидам,
Боз як бор як офтобам ғуруб кард. Афсӯс, ҳиммати олиро нигоҳ дошта натавониста,
Раббам, раҳмат нишон деҳ, бибахш, Худоё,
Магар дар ҳеҷ кунҷе намеғунҷам?.. Ба чоҳ афтодам? Ҷоям куҷост?..
Борҳо сӯи ту таваҷҷуҳ кардам,
Дар назди ту ҳар лаҳза муроқиба доштам. Рӯҳ чун паррандаи захмӣ менолид,
Розиям. Зинда-зинда мурдан ҳамин аст –
Ҷон додан пуразоб гузашт, чӣ кунам?.. Худоё, бандаатро бе азоб бимирон,
Ба ҳамаи шумо, ки аз мо рафтед, салом бод!
Аз мо рафта, ғамҳоятон тамом шавад! Агар мо монеи бахти шумо будем,
Ба зоти нотавону заифу бечора
Мардуми хабис санги туҳмат андохтанд. Он шӯрбахт ба ору номус тоб наоварда,
Сиёҳнависҳоямро дар коғаз шеър нагӯед,
Дар суханам зинат нест, ороиш нест. Танҳо оҳи пуразоби
Ман бимирам. Ҳамаи умрро бигир.
Ашкҳо аз ман. Ба ту – табассум. Агар хок гирӣ, тилло шаваду ҳалол,
Дасти тиғзанандаатро мебӯсам, дӯстам,
Боз заҳр деҳ, бешак менӯшам. Майлаш, дар ҳамин дастат мемирам, дӯстам,
Гоҳе бояд бурид, гоҳе пора кард,
Бигзор бемор аз дард фарёд занад. Раҳм макун. Аз миёни дардҳо шифо ёфтан –
Ба ман нагӯед, ки дӯстат туро фурӯхт,
Нагӯед, ки ҷигарбандат бӯҳтон паҳн кард. Ҳатто агар ба ин тани заиф тиғ халад,
Касе худро чунон ситоиш кард,
Лек маълум набуд, ки ин ситоиш аст. Аҳли оломон шунида, лол монданд:
Агар қалб пурра аз вафо пур нашавад,
Агар садоқату сидқ онро забт накарда бошад, Ба заррае ҷафо ҳам ҳаргиз тоб наоварӣ,
Дар фурсати вазнине, ки тамоми олам аз ту даст кашида бошад,
Дар фурсате, ки дил аз тиғи туҳматҳо дард кунад. Дар фурсате, ки нонхӯрдагон бар ҷонат ханҷар зананд,