«Қанша өмірің бар?» деп өзіме сауал қойдым,
Бір болжам айтуды ақылыма мүмкін емес білдім. «Оян» деп тәнімді түрттім, шіркін, көз ашса,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Әлем өз жолымен жүруі үшін
Әр тозаң орнында тұруы керек. Адамның бақыты да бүтін болу үшін
Қанша қамға түс, қайғыр, бірақ
Табалдырығыңа келсең, жарқырасын ойың. Өйткені дұға етті Алла Елшісі:
Жала тасын атқан қолдар кесілер,
Жала сөзін айтқан тілдер кесілер. Жалақор тілінен, әлбетте, асылар,
Не етейін, есімді жоғалтсам кенет,
Не етейін, кейде айналсам сәбиге. Бір сәт бола алмай өзімнен хабардар,
Әй, жастар! Әй, көкке ұшқан жандар,
Әй, ащы-тұщы не – әлі татпаған! «Иығымда бар» деп қанаттар,
Адастым. Адастым. Қателер қылдым.
Сөздер тұзағына салдым басымды. Ақыры, Саған қарай жалаңаш келдім,
Бір жас жігіт ғариф жанға қарай
Барып басын иді, етіп құрмет. Деді: «Әй, мағрифат бағының сәруі,
Енді біл, әй, сүйікті, отыңда жанбаспын,
Отта жан десе де, бас тартамын, көнбеспін. Еске алсаң да күнде хат жазбаймын енді,
Әлемді жаратқан шақта Құдай Тағала
Адамның жүрегін етті өзек-тірек. Яғни жер жайылды, көк болды биік,
Бүгін тағы бір рет көрдім түнекті,
Тағы бір рет батты бір күнім. Өкініш, ұстай алмай асыл жігерді,
Раббым, рахым көрсет, кешір, Құдайым,
Еш бұрышқа сыймай жүрмін бе?.. Құдыққа құладым ба, қайда орным?..
Көп рет саған қарай бет бұрдым,
Қасыңда әр сәт мұрақабада болдым. Жаралы құстай ыңырсыр еді рух,
Разымын. Тірідей өлу деген сол –
Жан беру азапты өтті, не етейін?.. Құдайым, құлыңды қинамай өлтір,
Бізден кеткен барлығыңызға сәлем болсын!
Бізден кетіп, қамдарыңыз тамам болсын! Бақытыңызға кедергі болып тұрсақ,
Дәрменсіз, әлсіз бейшара жанға
Жала тасын атты жауыз адамдар. Сол сорлы шыдай алмай ар мен ұятқа,
Өлең демеңіз қағаздағы қараларымды,
Әшекей жоқ сөзімде, емес сәнқойлық. Жай ғана, жылаған жараларымның
Мен өлейін. Өмірдің бәрін ал.
Көз жасы менікі. Саған – күлкі. Топырақ алсаң, алтын болсын әрі адал,
Жүз шанышқан қолыңды сүйемін, досым,
Тағы у бер, күмәнсіз ішемін. Мейлі, осы қолыңда өлемін, досым,
Кейде кесу керек, кейде шабу,
Ауырудан айқайласын науқас. Аяма. Ауырулар ішінен шипаны табу –
«Сені досың сатты» демеңіз маған,
«Бауырың таратты бөхтан» демеңіз. Тіпті жүз шаншылса бұл әлсіз тәнге,
Бір кісі мақтады өзін солайша,
Бірақ мақтау екені білінбес еді. Естіп аң-таң қалды жиналған жұрт:
Егер жүрек толмаса түгел опаға,
Жаулап алмаса адалдық пен шындық, Әсте шыдамассың тозаңдай жапаға,
Бүкіл әлем бас тартып кеткен ауыр сәтте,
Жалалардың жүзінен жүрек ауырған сәтте. Нан жегендер жаныңа қанжар салған сәтте,