Қасірет жалыны қоюдан қою,
Тәнің шыжғырылған бұл от ішінде. Демек, дүние жұртын ғашықтықпен сүйіп,
Өлеңдер
Акром Маликтің өлеңдері — жаңалары басында. Көңіл күйіңізге сайын таңдаңыз.
Адам бос емес қылмыс пен күнәдан,
Қате – адамзаттың қасиеті. Көңіл үзілмесін азапты аһтан,
Қиғаш ашылғанда ащы өмірдің
Болаттан жасалған ауыр есігі, Бір бозбала тыңдап байсалды зарды,
ТЕМІР ТҰЗЫҚТАРЫ ЖЫРЫ
1 Хамд
Бір мүмін өмірдің ну шеңгелінде
Ұзақ уақыт адасып, жүрді сандалып. Қорқып нәубеттің қамы мен азарынан,
Пірге үн қатты әлі шикі шәкірт:
«Зікір еттім ұзақ, таба алмаймын шабыт… Маған беріңіз тағы басқаша бір уірд,
Жігіттік шағынан сұлук жолында
Қызмет етіп өтті ықыласты бір жан. Әурад жібін пірдің қолынан
Ғибадатта шабыт жоқ, сезім жоқ, Құдайым,
Көңілде қорқыныш деген иіс жоқ, Құдайым, Истиғфар ізінен із жоқ, Құдайым,
Бірнеше шәкірт жиналып бір күн,
Жайлы бір отырыс құрды. Әрбірі өз пірін сипаттау үшін
Шегіргүл жаңбырда қалғаны сияқты
Басым жауған тастар астында қалды. Әзірейіл жандарды алғаны сияқты
Пәк жүрек жігіт деді ұстазға шын ниетпен:
«Бала патша екен, оныкі – тақ! Періштедей күнәсіз, гүлдей пәк,
«Мейрамыңыз құтты болсын» деп келді шәкірттер,
Әдемі сөздермен, сыйлықтармен. Ұстаздың жүрегінен жуылды дерттер,
Көктемнің қаңғыбас желі сияқты
Әр есік, саңылауға ұрып көр басыңды. Мылқаудың тілдегі сауалы сияқты
Әр кім іс етер өз затына сай,
Бұзылмас азалдың бұл әділеті: Кітапты сүю – патшаларға тән,
Олжасын ұзақ шайнайтын бөрідей
Мені ұзақ шайнап, қорытпақшы қайғы. Ішінен қара түтін қайнайтын мұржадай
Рахатта өтті бірнеше сәттер,
Тілде тәспих пен хамд, тәубе, истиғфар. Түстей болып қалды тіпті қамдар,
Күтпе!
Күткен сайын уақытың өтпейді, Жүрек сырын ұқпас жанға жүрек ашпа.
Жас әйел. Жас ана. Жүрегінде иман,
Бес уақыт ғибадатын қалдырмас әсте. Бірақ әрдайым бауыры қан еді,
Ол пақырлық иесі, фәна иесі еді,
Әрдайым адамдарға жақсылық – ісі. Әрдайым тілінде гүл ашылатын,
Бір әулие бар еді кішіпейіл, мұңлы,
Көзін толтырған әрдайым жасы. Хал иесі еді, байсалдылық иесі,
Доспын дегендерге айтайын хақ сөзді,
Мүмкін бұдан бейхабар желөкпе жандар. Нұрға толтыр әуелі жүрек деген көзді,
Айнаға қараса егер әрбір адам,
Көрер шын жүзінің көркем емесін. Бір сәт бетпе-бет келуге төзе алмай,
Өз халімнен қатты қорқамын,
Не етем, істерім іздеп келсе?! Тәндегі дірілім тарқап-тарқамай,
Қайғы – Сен жіберген адал әскер,
Сенен қашқандарды Саған айдар ол. Сонда да келмесе кім де кім лайық