Ҳасрат алангаси қуюқдан қуюқ,
Танинг жизғанакдир бу ўт ичинда. Демак, дунё аҳлин ишқ ила суйиб,
Қосықлар
Акром Маликтиң қосықлары — жаңалары басында. Кеўил-күйиңизге сәйкесин таңлаң.
Инсон холи эмас журму гуноҳдан,
Хато одамзоднинг хоссаси эрур. Кўнгил узилмагай азобли оҳдан,
Қия очилганда аччиқ ҳаётнинг
Пўлатдан ясалган оғир эшиги, Бир ўспирин тинглаб вазмин фарёдни,
ТЕМУР ТУЗУКЛАРИ МАНЗУМАСИ
1 Ҳамд
Бир мўмин ҳаётнинг чангалзорида
Узоқ вақт адашиб, юрди улоқиб. Қўрқиб мусибатнинг ғам, озоридан,
Пирга нидо қилди ҳамон хом шогирд:
“Зикр этдим-у узоқ, тополмайман шавқ… Менга беринг яна ўзгача бир вирд,
Йигитлик чоғидан сулук йўлида
Хизмат қилиб ўтди мухлисқалб бир зот. Аврод риштасини пирнинг қўлидан
Ибодатда шавқ йўқ, ҳис йўқ, Худойим,
Кўнгилда хавф деган ис йўқ, Худойим, Истиғфор изидан из йўқ, Худойим,
Бир неча шогирдлар йиғилиб бир кун,
Шинам бир даврани этдилар ҳосил. Ҳар бири ўз пирин васф қилмоқ учун
Бинафша ёмғирда қолгани каби
Бошим ёққан тошлар остида қолди. Азроил жонларни олгани каби
Покдил йигит деди устозга дилхоҳ:
"Бола подшоҳ экан, уникидир тахт! Фариштадек маъсум, гулдек бегуноҳ,
Байрам муборак деб келди шогирдлар,
Гўзал сўзлар ила, ҳадялар ила. Устознинг қалбидан ювилди дардлар,
Кўкламнинг дайдифеъл шамоли каби
Ҳар эшик, тирқишга уриб кўр бошинг. Соқовнинг тилдаги саволи каби
Ҳар ким иш айлагай ўз зотига мос,
Бузилмас азалнинг бу адолати: Китобни севмоқлик – подшоҳларга хос,
Ўлжасини узоқ чайнайдиган бўридек
Мени узоқ чайнаб ҳазм этмоқчидек қайғу. Ичидан қора дуд қайнайдиган мўридек
Фароғатда ўтди бир неча дамлар,
Тилда тасбиҳу ҳамд, тавба, истиғфор. Тушдай бўлиб қолди, ҳаттоки ғамлар,
Кутма!
Кутган сари вақтинг ўтмайди, Қалб сирин англамас касга қалб очма.
Ёш аёл. Ёш она. Қалбида иймон,
Канда қилмас асло беш вақт тоатин. Лекин мудом эрди жигар-бағри қон,
Аҳли фақр эди, аҳли фано ул,
Мудом одамларга яхшилик – иши. Мудом тилларида очиларди гул,
Бир валий бор эди хокисор, ғамгин,
Кўзини тўлдирган ҳамиша ёши. Соҳиби ҳол эди, соҳиби тамкин,
Дўстман деганларга айтай ҳақ сўзни,
Балки бундан ғофил булҳавас зотлар. Нурга тўлдир аввал қалб деган кўзни,
Кўзгуга боқса гар ҳар битта инсон,
Кўргай асл юзи чиройли эмас. Юзлашмоққа тоқат қилолмай бир он,
Ўз ҳолимдан жуда қаттиқ қўрқаман,
Нетгум қилмишларим келса қидириб?! Танда титроқларим тарқаб-тарқамай,
Қайғу – Сен юборган лашкардир содиқ,
Сендан қочганларни Сенга ҳайдар у. Шунда ҳам келмаса кимки мувофиқ